Osmanlı şehir hayatında borç, bugünkü anlamda yalnızca nakit açığını kapatan bir finansal araç değildi. Mahkeme kayıtları, para vakıfları, sarraflar ve tereke defterleri; borcun aynı zamanda itibarın, hukuki görünürlüğün ve toplumsal güvenin dili olduğunu gösteriyor. Bu yazı, Osmanlı gündelik ekonomisini romantize etmeden, borcun şehir kültürünü nasıl biçimlendirdiğini tartışıyor.